O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Parwowiroza

 

Parwowiroza zwana również psim tyfusem, jest jedną z najpoważniejszych, wysoce zaraźliwych chorób zakaźnych występujących u psów, która została opisana stosunkowo niedawno, bo w późnych latach 70-tych XX wieku, a dokładniej rzecz ujmując w roku 1978, kiedy to wirus parwowirozy wywołał prawdziwą pandemię i większość szczeniąt poniżej 5 miesiąca życia oraz 2-3% starszych psów zmarło w wyniku zakażenia tym wirusem. W owym czasie parwowiroza objęła dwa główne rejony świata: Amerykę Północną i Australię. Niedługo potem wirusy pojawiły się na terytorium Europy. Choroba rozprzestrzeniła się na całym świecie w ciągu zaledwie sześciu miesięcy.
 

Parwowiroza to bardzo groźna i niebezpieczna choroba wirusowa, która występuje w dwóch postaciach: sercowa, która dominowała w latach 80-tych XX wieku, a obecnie stwierdzana jest u psów stosunkowo rzadko oraz jelitowa, która współcześnie stanowi największe zagrożenie dla psiej populacji. Choroba cechuje się około 40% śmiertelnością. U psów nieszczepionych, nieleczonych lub z powikłaną formą parwowirozy śmiertelność oscyluje w graniach 90%.

 

Parwowirozę wywołuje najmniejszy ze wszystkich znanych wirusów (stąd nazwa wirusa, która z języka łacińskiego parvus oznacza małe) - psi parwowirus typ 2 (canine parvovirus CVP2) należący do rodziny Parvoviridae (Parwowirusy), podrodziny Parvovirinae i rodzaju Protoparvovirus. Parwowirus psi jest zmutowaną odmianą parwowirusa kotów (FPV). W 99% struktura DNA obydwu tych wirusów jest identyczna, różniąc się jedynie kilkoma sekwencjami kwasu nukleinowego w białkowej otoczce wirusa.

 

Ze względu na zaistniałe w międzyczasie mutacje wirus CPV został podzielony na podklasy CPV-2a (odkryty w 1979 roku), i CPV-2b (odkryty w 1984 roku), co zostało uzależnione od występowania w nim mutacji w genie kodującym białka kapsydu VP1/VP2. W pierwszej dekadzie XXI wieku opisany został trzeci wariant CPV-2c, powstały w wyniku mutacji Asp426Glu, choć już w roku 2000 wykryto kolejną mutację Gly300Asp. Warianty wirusa CPV-2b oraz CPV-2c są szeroko rozpowszechnione w Ameryce Północnej, natomiast w Azji oraz Oceanii dominuje wariant CPV-2a. W Europie częstotliwość występowania poszczególnych wariantów wirusa jest różna i uzależniona od kraju. W Wielkiej Brytanii, Belgii, Austrii, Szwajcarii i Bułgarii szeroko rozpowszechnione są warianty wirusa CPV-2a oraz CPV-2b. W Portugalii CPV-2b oraz CPV-2c, a we Włoszech i Albanii CPV-2a oraz CPV-2c. W Niemczech mniej więcej z podobną częstotliwością spotyka się infekcje wywoływane wszystkimi trzema wariantami wirusa CPV-2a, CPV-2b oraz CPV-2c.. W Polsce prowadzone badania na przestrzeni lat 1995-2009 pokazały, że wariant CPV-2c był stosunkowo najczęściej identyfikowaną przyczyną infekcji u psów. Warto wspomnieć, że pomiędzy 1982, a 1985 rokiem w Polsce dominowały warianty CPV-2a oraz CVP-2b.

 

psi parwowirus

 

Parwowirus psi to bezotoczkowy wirus o symetrii kubicznej, którego materiałem genetycznym jest ssDNA, o polarności ujemnej złożony z ~5200 nukleotydów, zawierający dwie główne otwarte ramki do odczytu (ORF).  Kapsyd CPV składa się z 60 podjednostek białkowych, które łączą się, tworząc 26 nm dwudziestościan. Kapsyd jest tworzony przez białka strukturalne VP1, VP2 i VP3. Około 90% kapsydu składa się z białka o masie 67 kDa, znanego jako białko wirusowe 2 (VP2), a pozostałe 10% składa się z białka wirusowego 1 o wielkości 83 kDa (VP1). Sekwencja aminokwasowa VP1 jest prawie identyczna z sekwencją VP2, z wyjątkiem 143 sekwencji aminokwasowej na końcu aminowym. Ta unikalna sekwencja amino-końcowa ma pewne homologi z sygnałem lokalizacji jądrowej (NLS) i fosfolipazą A2, enzymem, który katalizuje rozkład fosfolipidów. Składanie białka przez VP1 sekwestruje domenę końca aminowego.

 

Ewolucja wirusa na przestrzeni lat

 

Replikacja wirusa zachodzi w jądrze zakażonej mitotycznie aktywnej komórki. Głównym zainteresowaniem wirusa cieszą się komórki krypt jelitowych, młode erytrocyty, granulocyty, komórki układu limfatycznego i komórki mięśnia sercowego bardzo młodych zwierząt. CPV uzyskuje dostęp do komórek poprzez przyłączenie do receptorów transferyny (TfR). Funkcją TfR jest wiązanie i transportowanie wiążącej żelazo transferyny białkowej do komórki. TfR są wprowadzane do komórki poprzez proces endocytozy za pośrednictwem receptora. Po internalizacji z powierzchni komórki, TfR są transportowane przez szlak endocytowy i ostatecznie zawracane z powrotem na powierzchnię komórki. Wirusy, które przedostają się do komórki przez endocytozę, muszą wyjść z przedziałów błony szlaku endocytowego i wejść do cytoplazmy komórki, aby uzyskać dostęp do składników komórkowych potrzebnych do reprodukcji.

 

Parwowirus psi jest bardzo odporny na warunki panujące w środowisku i może w nim przetrwać nawet rok. To sprawia, że wirus ten jest szeroko rozpowszechniony w środowisku. W warunkach domowych wirus potrafi przetrwać nawet sześć miesięcy, a w niższych temperaturach jeszcze dłużej! Wirus ginie w środowisku o pH poza przedziałem 3 i 9. Ponadto wirus może być, co prawda inaktywowany poprzez zastosowanie 1% Virkonu, 1% formaliny, beta-propiolaktonu, hydroksyloaminy, promieniowania ultrafioletowego i czynników oksydacyjnych, takich jak 2% podchloryn sodu (zawarty na przykład w Domestosie), jednak agregaty wirusa są nieco bardziej oporne, a stosowanie chociażby popularnych czyszczących środków chemicznych dostępnych w gospodarstwach domowych wymaga pozostawienia go na sprzątanych powierzchniach przez co najmniej godzinę.

 

Wszyscy członkowie rodziny psowatych (Canidae) - psy, wilki, lisy, kojoty i inne - są podatni na naturalną infekcję psim parwowirusem typ 2. Jeśli chodzi o gospodarzy CVP2, to może on infekować wielu członków rzędu drapieżnych (Carnivora), aczkolwiek w takim przypadku często infekcje są subkliniczne lub mają przebieg bardzo łagodny. Infekcje i choroby opisano m.in. u członków rodzin łasicowatych (Mustelidae) i rodzin kotowatych (Felidae) - w szczególności u kotów, norek i fretek, a także u szopów z rodziny szopowatych (Procyonidae).
 

Ryzyko zarażenia


Na zakażenie przede wszystkim narażone są:

  • szczenięta (od 6 tygodnia do 6 miesiąca, a zwłaszcza w wieku poniżej 12 tygodni. Najbardziej wrażliwe do 4 dnia życia);

  • osobniki nieszczepione (zwłaszcza starsze psy po ósmym roku życia);

  • osobniki niewłaściwie zaszczepione;

  • psy z osłabioną odpornością.

Ryzyko zachorowania wzrasta wszędzie tam, gdzie koncentracja psów na stosunkowo małej powierzchni i/lub ich rotacja na danym obszarze jest duża. Do takich miejsc należą:

  • hodowle;

  • schroniska;

  • hotele dla psów;

  • wystawy psów;

  • tereny zielone otaczające duże osiedla mieszkaniowe;

  • parki dla psów (zorganizowane ogólnodostępne wybiegi dla psów);

  • lecznice weterynaryjne;

  • salony groomerskie;

  • grupy szkoleniowe.

Inne czynniki predysponujące:

  • słaba higiena;

  • stres;

  • predyspozycje rasowe (rottweiler, american pit bull terrier, doberman, labrador retriever, owczarek niemiecki);

  • pora roku (lato);

  • płeć (samce).

Drogi zarażenia

 

Choroba jest wysoce zaraźliwa i rozprzestrzenia się z dużą łatwością. Zakażenie szerzy się przede wszystkim drogą odchody - jama ustna - jama nosowa, podczas bezpośredniego kontaktu psa z wirusem obecnym w wydzielinach i wydalinach (głównie kał, ale także wymiociny, ślina, mocz), jak również poprzez bezpośredni kontakt z psem chorym lub ozdrowieńcem i poprzez kontakt z zanieczyszczonymi patogenem powierzchniami, przedmiotami czy jedzeniem. Wirus może być przyniesiony mechanicznie do domu na butach, ubraniach i innych przedmiotach. Ponadto parwowirusa mogą także mechanicznie przenosić koty, gryzonie i stawonogi.

 

Objawy

 

Uzależnione są od postaci parwowirozy:

 

Postać sercowa

zespół zapalenia mięśnia sercowego, który jest wynikiem infekcji w pierwszym tygodniu życia szczenięcia, może wystąpić z powodu szybkiej proliferacji miocytów, która występuje właśnie w tym okresie życia szczenięcia. Zakażenie prowadzi do martwicy mięśnia sercowego i stanu zapalnego u zakażonych szczeniąt, co z kolei powoduje obrzęk płuc i/lub przekrwienie wątroby w wyniku ostrej niewydolności serca. U szczeniąt, które przeżyły ostre uszkodzenie mięśnia sercowego (4-8 tydzień życia), może rozwinąć się kardiomopatia z towarzyszącym limfocytarnym zapaleniem mięśnia sercowego i zwłóknieniem mięśnia sercowego. U szczeniąt mogą być obserwowalne zaburzenia oddychania i słyszalne podwyższone szmery oddechowe spowodowane zastoinową niewydolnością serca. Często bez specyficznych objawów może wystąpić nagła śmierć szczenięcia. Zespół ten był stosunkowo powszechny, gdy wirus pojawił się po raz pierwszy w późnych latach 70-tych XX wieku, ale obecnie występuje bardzo rzadko i z pewnością wpływ na to ma powszechne szczepienie psów, które wywołuje odpowiednią odporność u matek, która wraz z siarą jest z kolei przekazywana szczeniętom i chroni je w najbardziej krytycznym momencie ich życia.

  • zasinienie błon śluzowych;

  • nierównomierny oddech i duszności;

  • pienisty wypływ z dróg oddechowych.

Postać jelitowa

to współcześnie najczęściej występująca postać parwowirozy u psów. Do zakażenia ogólnoustrojowego dochodzi po dostaniu się wirusa drogą doustną do organizmu. Wirus replikuje się w tkankach limfatycznych jamy ustnej i gardła, po czym pojawia się wiremia. Wirus rozprzestrzenia się do krwiobiegu w ciągu 1 do 5 dni od momentu zakażenia. Uszkodzenie powoduje gwałtowne dzielenie się komórek w przewodzie pokarmowym, grasicy, węzłach chłonnych i szpiku kostnym. Do zainfekowanych tkanek przewodu żołądkowo-jelitowego należą: nabłonek języka, jama ustna, przełyk i jelita, a zwłaszcza komórki nabłonka jelitowego tworzące cewkowe gruczoły - krypty jelitowe. Neutropenia wynika nie tylko z zakażenia szpiku, ale również z sekwestracji neutrofili w uszkodzonej tkance żołądkowo-jelitowej. Dochodzi do złego wchłaniania i zwiększonej przepuszczalności jelit. Wtórne infekcje bakteryjne przewodu żołądkowo-jelitowego, które mogą poprzedzać translokację bakteryjną, bakteriemię i endotoksemię odgrywają kluczową rolę w patogenezie choroby. Krwotok z błon śluzowych i surowiczych może być ciężki i prawdopodobnie odzwierciedla końcowe rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe. Krwotoki mogą występować w innych narządach, a krwotok w ośrodkowym układzie nerwowym może na przykład powodować objawy neurologiczne. Objawy neurologiczne u szczeniąt z parwowirusowym zapaleniem jelit mogą też wynikać z niedotlenienia wtórnego do zapalenia mięśnia sercowego, hipoglikemii lub zakrzepicy wewnątrzczaszkowej. Tkanki limfoidalne również mogą być dotknięte infekcją powodującą powszechne niszczenie limfocytów, a wynikająca z tego immunosupresja może predysponować do wtórnych infekcji.

 

Od momentu zakażenia, do chwili wystąpienia objawów mija średnio 7-14 dni.

  • posmutnienie;

  • brak apetytu;

  • wymioty;

  • wyniszczająca biegunka (po 6-48 godzinach od zakażenia, wodnista, cuchnąca z domieszką krwi lub krwista);

  • gorączka (temperatura podnosi się do około 40-41°C);

  • szybkie odwodnienie;

  • zaburzenia elektrolitowe;

  • tkliwość powłok brzusznych;

  • "przelewanie" w brzuchu;

  • spadek masy ciała;

  • przyspieszony oddech;

  • w wyniku wycieńczenia temperatura ciała spada po pewnym czasie poniżej normy;

  • hiopoglikemia i hipopotasemia osłabiają kurczliwość mięśni;

  • w stadium końcowym nieleczonej choroby odwodnienie, osłabienie, liczne wewnętrzne krwotoki oraz wtórna bakteriemia mogą spowodować wielonarządową niewydolność i śmierć zwierzęcia, która może nastąpić w 2 do 3 dni po pierwszych objawach.

Siewstwo wirusa wraz z kałem rozpoczyna się 3 dni od zakażenia i utrzymuje się przez 3-4 tygodnie od pojawienia się objawów klinicznych. U wielu dorosłych psów zakażenie parwowirozą przebiega bezobjawowo (22-48%). Należy jednak pamiętać, że psy przechodzące zakażenie subklinicznie również stanowią ryzyko infekcji, bowiem wydalają wirusa wraz z kałem przez 7-10 dni.

 

Zakażenie nieszczepionej lub zaszczepionej nieprawidłowo suki ciężarnej przez różne szczepy CPV-2 we wczesnym okresie ciąży może prowadzić do niepłodności, resorpcji lub aborcji. U szczeniąt zarażonych w okresie płodowym oraz noworodków (do drugiego tygodnia życia) może rozwinąć się wirusowe zapalenie mięśnia sercowego, co powoduje objawy nagłej śmierci lub zastoinowej niewydolności serca. Uszkodzenie rozwijającego się mięśnia sercowego zwykle występuje w pierwszych dwóch tygodniach życia, ale kliniczne objawy uszkodzenia mięśnia sercowego mogą rozwinąć się nawet do 2-go miesiąca życia. Niedorozwój móżdżku po zakażeniu w okresie płodowym występuje stosunkowo rzadko. U nowonarodzonych szczeniąt może wystąpić uogólnione zakażenie, z krwotokiem i martwicą mózgu, wątroby, płuc, nerek, tkanek limfoidalnych i przewodu pokarmowego.

 

Diagnoza

 

Diagnoza stawiana jest na podstawie przeprowadzonego wywiadu lekarskiego, badania fizykalnego oraz badań laboratoryjnych (w tym szczególnie badań krwi i kału). Szacuje się, że blisko połowa wszystkich odwirusowych chorób biegunkowych jest powodowana przez parwowirusy, dlatego szybka i trafna diagnoza ma kluczowe znaczenie w podjęciu trafnego leczenia.

 

W badaniu krwi w kierunku parwowirozy u psa najczęściej występuje:

  • leukopenia (kluczowy objaw stwierdzany w badaniu hematologicznym u 85% chorych psów);

  • neutropenia (kluczowy objaw);

  • limfopenia;

  • toksyczne neutrofile;

  • monocytopenia (może wystąpić);

  • trombocytoza (może wystąpić);

  • trombocytopenia (rzadko);

  • anemia (w wyniku utraty krwi z przewodu pokarmowego);

  • hipoproteinemia;

  • hipoalbuminemia;

  • hipoglikemia;

  • łagodna hiperglikemia (może wystąpić);

  • azotemia przednerkowa (przy ciężkim odwodnieniu);

  • zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i hiperbilirubinemia (w przypadku posocznicy bakteryjnej);

  • zaburzenia krzepnięcia.

Dodatkowo chorobę można potwierdzić wykonując różnorodne testy służące do bezpośredniego wykrywania wirusa, bądź jego białek, czy kwasu nukleinowego w kale zwierząt chorych lub w tkankach zwierząt padłych, albo wykazywania swoistych dla niego przeciwciał w surowicy. Wśród nich wyróżnić należy takie techniki, jak mikroskopia elektronowa (EM), izolacja wirusa (VI), aglutynacja lateksowa (LA), hemaglutynacja (HA) oraz test ELISA, PCR i szybkie testy płytkowe. Mikroskopia elektronowa oraz izolacja wirusa są metodami drogimi i czasochłonnymi, dlatego nie są praktycznie wykorzystywane w rutynowej diagnostyce w warunkach klinicznych. Aglutynacja lateksowa jest badaniem szybkim, aczkolwiek mniej swoistym. Jednymi z najczęściej używanych testów w lecznicach są szybkie testy płytkowe oparte na chromatograficznej metodzie immunologicznej służącej do jakościowego wykrywania antygenu parwowirusa (CPV) w kale psów. Plusem szybkich testów jest fakt, że w bardzo krótkim czasie lekarz może uzyskać odpowiedź na to, czy zwierzę jest chore na parwowirozę. Test płytkowy nie daje jednak 100% pewności, że zwierzę jest zdrowe, bowiem wyniki fałszywie dodatnie (test wykonany 5-12 dni po szczepieniu) oraz fałszywie ujemne mogą wystąpić w określonych sytuacjach.

 

Najbardziej rozpowszechnionym badaniem serologicznym jest test ELISA, który umożliwia wykrycie antygenu CPV (CPV Ag) w próbkach kału (w zależności od badań notowano czułość testu na poziomie 81.8%, 56.2% i 18.4%). W przypadku uzyskania wyniku ujemnego przy zastosowaniu testu ELISA i podejrzeniu parwowirozy powinno wykonać się test reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) na próbkach pobranych z kału. Test PCR uznany jest za test o najwyższej czułości oraz specyficzności w rozpoznawaniu zapalenia żołądka i jelit na tle zakażenia CPV u psów.

 

Ostateczne rozpoznanie zakażenia parwowirusem może być postawione na podstawie badania pośmiertnego próbek pobranych z języka, skóry, węzłów chłonnych i jelit metodą immunofluorescencji bezpośredniej, PCR, testów immunohistochemicznych lub w mikroskopie elektronowym. Potwierdzenie zapalenia mięśnia sercowego na tle CPV wymaga wykonania badania technikami immunohistochemicznymi lub PCR próbek pobranych z serca.

 

Wykonywanie badań RTG klatki piersiowej lub USG brzucha przy podejrzeniu parwowirozy ma mniejsze znaczenie diagnostyczne, aczkolwiek pozwala na zobrazowanie pewnych nieprawidłowości, które również rozwijają się w przebiegu tej choroby. Przy podejrzeniu postaci sercowej przydatne może być wykonanie badania EKG.

 

Różnicowanie

 

Lekarz stawiając diagnozę powinien wykluczyć również inne schorzenia o podobnych objawach, jak:

  • nosówka;

  • koronawiroza;

  • salmonelloza;

  • kampylobakterioza;

  • lamblioza;

  • ciało obce w przewodzie pokarmowym;

  • wtórne wgłobienie jelita;

  • zatrucia (bakteria Escherichia coli - pałeczka okrężnicy);

  • silne zarobaczenie;

  • krwotoczne zapalenie jelit i żołądka;

  • zapalenie trzustki.

Leczenie

 

Leczenie parwowirozy uzależnione jest od wieku, stanu zwierzęcia oraz postaci i samego przebiegu choroby. Zazwyczaj parwowiroza przebiega bardzo gwałtownie, dlatego też leczenie przeważnie prowadzone jest w warunkach szpitalnych. Leczenie ma charakter objawowy. Decydujące znaczenie mają pierwsze 3-4 dni leczenia, dlatego też w momencie stwierdzenia niepokojących objawów należy niezwłocznie udać się z psem do lekarza weterynarii, co znacznie zwiększa jego szanse na przeżycie, wyzdrowienie i zmniejsza czas trwania leczenia.

 

Pierwszy etap leczenia ma na celu przywrócenie równowagi płynowej i elektrolitowej. Niezbędne będzie zaprzestanie podawania pożywienia z jednoczesnym przeprowadzeniem płynoterapii (płyn wieloelektrolitowy, płyn Ringera z jonami mleczanowymi, 8.4% roztwór NaHCO3, osocze, glukoza, aminokwasy, minerały i witaminy). Wprowadzenie wczesnego żywienia enteralnego (żywienie dożołądkowe lub dojelitowe) wiąże się ze skróceniem okresu powrotu do zdrowia i zmniejsza śmiertelność. Leczenie przeciwbakteryjne zalecane jest osłonowo, ponieważ istnieje ryzyko bakteryjnych infekcji wtórnych i sepsy. Ponadto lekarz może zdecydować o podawaniu leków o właściwościach przeciwwymiotnych oraz osłaniających błonę śluzową żołądka. Jeśli dojdzie do wstrząsu niezbędne będzie zaordynowanie psu leków przeciwwstrząsowych. Aby zlikwidować przyczynę zarażenia lekarz może zastosować surowicę odpornościową, która zawiera gotowe przeciwciała mogące podjąć walkę z wirusem. Surowica jest najbardziej skuteczna we wczesnych stadiach choroby. Po opanowaniu pierwszych objawów lekarz może przejść do drugiego etapu leczenia, który polega przede wszystkim na wznowieniu podawania psu pożywienia (małe racje) oraz wzmocnieniu jego układu immunologicznego. Przy dobrej odpowiedzi na podjęte leczenie psy wracają do siebie po około 7-14 dniach. W przypadkach powikłanych leczenie może trwać kilka tygodni.

 

Zapobieganie

 

Parwowiroza jest chorobą wysoce zaraźliwą, która stosunkowo łatwo rozprzestrzenia się pomiędzy psami, dlatego też zapobieganie zarażeniu jest dość utrudnione, aczkolwiek nie niemożliwe. Ze względu na łatwość przenoszenia drogą fekalno-oralną jedyną metodą ochrony przed tą powszechną chorobą jest stosowanie szczepień ochronnych.

 

Współczesne szczepionki, to stosunkowo bezpieczne preparaty przygotowane w warunkach fabrycznych, pochodzenia biologicznego, zawierające martwe drobnoustroje chorobotwórcze (lub fragmenty ich struktury) lub żywe (o osłabionej zdolności do zakażania) drobnoustroje chorobotwórcze, stosowane w celu czynnego uodpornienia organizmu przeciwko chorobom wywoływanym przez dany patogen.

 

SZCZEPIONKI POJEDYNCZE I SKOJARZONE UODPORNIAJĄCE RÓWNIEŻ PRZECIW PARWOWIROZIE DLA PSÓW

DOPUSZCZONE DO OBROTU W POLSCE W 2018 ROKU

nazwa szczepionki

firma

zakres działania i charakterystyka

Biocan DP

 Bioveta a.s.

Szczepionka dla psów przeciwko nosówce i parwowirozie żywa
Biocan puppy

Bioveta a.s.

Szczepionka dla psów przeciwko nosówce (żywa) i parwowirozie (inaktywowana)
Biocan DHPPi + L

Bioveta a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie, wirusowi
parainfluenzy i leptospirozie psów
Biocan DHPPi

Bioveta a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, zakaźnemu zapaleniu wątroby, zapaleniu gardła i krtani, parwowirozie i parainfluenzie psów
Biocan DHPPi + LR

Bioveta a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie, wirusowi
parainfluenzy, wściekliźnie i leptospirozie psów
Biocan Novel DHPPi/L4

Bioveta a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, parwowirozie, adenowirozie, leptospirozie
i wirusowi parainfluenzy
Biocan Novel DHPPi/L4R

Bioveta a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, parwowirozie, adenowirozie, leptospiroza, wściekliźnie i wirusowi parainfluenzy

Canigen DHA2PPi/LR

 Virbac S.A.

Szczepionka przeciw nosówce, zakaźnemu zapaleniu wątroby, parwowirozie, wściekliźnie, zakażeniom wywołanym przez wirus parainfluenzy oraz leptospirozie

Canigen DHA2PPi/L Virbac S.A.

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie, wirusowi parainfluenzy psów, leptospirozie psów, żywa inaktywowana

Canigen DHPPI/L Virbac S.A.

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie i wirusowi parainfluenzy oraz leptospirozie psów

Duramune DAPPi

Pfizer Animal Health
Pfizer Olot, S.L.U. 

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, wirusowi parainfluenzy oraz parwowirozie psów, żywa

Eurican DAP

Merial

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie i parwowirozie psów

Eurican DAP-LR

Merial  S.A.S.

Szczepionka dla psów przeciw nosówce, zakażeniom adenowirusowym,
parwowirusowym, leptospirozie i wściekliźnie

Eurican DAPPi

Merial 

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie oraz wirusowi parainfluenzy psów

Eurican DHP-L multi

Merial 

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie i leptospirozie psów

Eurican  DHPPi2-L multi

Merial 

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie, wirusowi parainfluenzy i leptospirozie psów

Nobivac DHP

Intervet

International B.V

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie, parwowirozie psów, żywa

Nobivac Parvo-C

Intervet

International B.V

Szczepionka przeciwko parwowirozie psów, żywa

Vanguard Plus 5

Pfizer Animal Health S.A.

Szczepionka przeciwko nosówce psów, parwowirusowej chorobie psów, zakażeniom wywołanym przez wirus parainfluenzy oraz zakażeniom adenowirusowym

Vanguard Plus 7

Pfizer Animal Health S.A.

Szczepionka przeciwko nosówce psów, parwowirusowej chorobie psów, zakażeniom wywołanym przez wirus parainfluenzy, bakterie Leptospira canicola, Leptospira icterohaemorrhagiae oraz zakażeniom adenowirusowym

Vanguard Plus CPV EU

Pfizer Animal Health S.A.

Szczepionka przeciwko parwowirusowej chorobie psów

Versican Plus DHP

Bioveta, a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, parwowirozie i adenowirozie psów, żywa

Versican Plus DP

Bioveta, a.s.

Szczepionka przeciw nosówce i parwowirozie psów, żywa

Versican Plus DHPPi

Bioveta, a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie typ 1 i 2, parwowirozie, wirusowi
parainfluenzy psów, (żywa, atenuowana)

Versican Plus DHPPi/L 4

Bioveta, a.s.

Szczepionka przeciwko nosówce, adenowirozie typ 1 i 2, parwowirozie, parainfluenzie oraz leptospirozie wywołanej przez L. interrogans serowary:
Icterohaemorrhagiae, Canicola i Bratislava oraz L. kirschneri serogrupa Grippotyphosa serowar Grippotyphosa (wirusy: żywe, atenuowane, bakterie:
rozpuszczalnik inaktywowany)

Versican Plus DHPPi/L 4 R

Bioveta, a.s.

Szczepionka przeciw nosówce, adenowirozie typ 1 i 2, parwowirozie, parainfluenzie i wściekliźnie oraz leptospirozie wywołanej przez L. interrogans
serowary: Icterohaemorrhagiae, Canicola, Grippothphosa, Bratislava (żywy: wirus nosówki, adenowirusy, parwowirus, wirus parainfluenzy, inaktywowane:
bakterie, wirus wścieklizny)

 

Najskuteczniejszą immunizację szczepionkową uzyskuje się stosując szczepionki żywe, modyfikowane (wirus atenuowany). Ogólnie zaleca się, by pierwsze szczepienie było przeprowadzone u szczeniąt w wieku 8-9 tygodni życia, a szczepienia przypominające w odstępach 3-4 tygodniowych, aż do uzyskania wieku 14–16 tygodni. Kolejne szczepienia przypominające należy przeprowadzić w wieku 1 roku, a następne w odstępach co 3 lata. U suk hodowlanych zaleca się przeprowadzić dodatkowe szczepienie około 2 tygodnie przed kryciem (zwiększona ilość przeciwciał przekazywana szczeniętom).

 

Szczepienia mogą jednak nie gwarantować 100% ochrony. Dlaczego? Taka sytuacja może mieć miejsce wówczas, gdy szczepienie zostało nieprawidłowo wykonane, szczepiony pies był chory lub silnie zarobaczony, co przełożyło się na niemożność wytworzenia odporności lub zastosowana szczepionka była nieprawidłowo przechowywana i utraciła swoje pierwotne właściwości. Ale to jeszcze nie wszystko. Obecne na rynku szczepionki chronią tylko przed wirusami CPV, CPV2a oraz CPV2b. Nie chronią natomiast przez szczepem CPV2c. Jeśli pies uległ zarażeniu właśnie tym wariantem wirusa, to nawet trzykrotne szczepienie w okresie szczenięcym, a następnie rutynowe coroczne szczepienie powtarzające nie uchroni go przed chorobą.

 

Aby zapobiegać dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby wśród innych psów, należy przede wszystkim psa chorego odizolować od reszty stada. Należy również zachować wysoką higienę i przeprowadzić dezynfekcję. W całym okresie leczenia psa powinna obowiązywać kwarantanna. Po każdym kontakcie z chorym psem należy dokładnie umyć ręce, zmienić ubranie i zdezynfekować wszystkie przedmioty (w tym również obuwie), które mogły wejść z nim lub jego odchodami i wymiotami w kontakt, co powinno zminimalizować ryzyko przeniesienia choroby na inne psy. Od psa chorego oraz miejsca, gdzie przebywał należy przede wszystkim odizolować szczenięta. Nie powinno się wprowadzać szczenięcia oraz osłabionych i nieszczepionych psów do domu, w którym przebywał chory na parwowirozę pies przez co najmniej rok.

 

Rokowanie

 

Rokowanie uzależnione jest od wieku zwierzęcia, jego kondycji, odporności, historii szczepień, postaci choroby i opieki lekarskiej. Waha się od dobrego do złego. Infekcja przebiega ciężko i gwałtownie głównie u młodych szczeniąt, szczególnie tych młodszych niż 12-to tygodniowych. Jeśli pies przetrwa pierwsze 4 dni choroby, to zazwyczaj szansa na wyzdrowienie jest wysoka. Choroba skończy się w przeciągu 7-14 dni, a przy okazji zwierzę uzyska odporność na danego wirusa na całe swoje dalsze życie. Większość szczeniąt umiera bez podjęcia natychmiastowego leczenia. Stopień przeżycia w przypadku wdrożenia leczenia wynosi od 64% do 95%. Odsetek ten rośnie do 96-100% w  klinikach referencyjnych, natomiast w niewyspecjalizowanych zakładach leczniczych wynosi 67-75%.

 

Redakcja Świata Czarnego Teriera

 

Bibliografia:

zebrane materiały własne oraz:

Gdy zachoruje pies - Teichman P. - PWRiL 1991 Wa-wa;
Choroby wewnętrzne psów E. Hall, K. Murphy, P. Darke Sima 2003;

Choroby zakaźne psów, Rafael Ruiz de Gopegui Fernandez, tłumaczenie Karolina Figiel, Edra Urban & Partner, Wrocław 2017;
Choroby zakaźne psów i kotów. Odporność, patologia, terapia - autor: Praca zbiorowa (red.) Z. Gliński, K. Kostro wyd: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne: 2005;
Wirusologia weterynaryjna - Larski Zdzisław - Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne 1975
Choroby wewnętrzne małych zwierząt - Richard W. Nelson, C. Guillermo Couto, red. wyd. pol. R. Lechowski, A. Schollenberger, A. Pomianowski, Galaktyka, Łódź 2008, wyd.1;

Techniki molekularne w rozpoznawaniu parwowirozy psów Łukasz Adaszek, Dagmara Twaróg, Stanisław Winiarczyk, Życie Weterynaryjne • 2009 • 84(5);

Molecular Epidemiology of Canine Parvovirus, Europe, Nicola Decaro, Costantina Desario i współ., Emerging Infectious Diseases Vol. 13, Number 8-August 2007;

Phylogenetic analysis of canine parvovirus CPV-2 strains and its variants isolated in Poland. Majer-Dziedzic, B., Jakubczak, A. & Zietek, J, . Pol J Vet Sci 14, 379–384. 2011;

Canine parvovirus: the worldwide occurrence of antigenic variants Carla Miranda i Gertrude Thompson, Journal of General Virology (2016), 97, 2043–2057.

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768