O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Przełyk olbrzymi

 

Przełyk, mimo swojej prostej budowy i w miarę nieskomplikowanego zadania może stać się miejscem rozwoju wielu groźnych chorób mających wpływ na znaczne pogorszenie jakości życia zwierzęcia. Jedną z takich chorób jest przełyk olbrzymi.

 

Układ pokarmowy

 

 

1. przełyk 2. tchawica 3. płuca
4. żołądek 5. okrężnica 6. serce
7. wątroba 8. śledziona 9. jelito cienkie
10. odbytnica 11. odbyt

 

Budowa przewodu pokarmowego i fizjologia układu trawiennego psa ma kilka specyficznych cech. W wielkim skrócie możemy napisać, że przewód pokarmowy psa, to "częściowo rozszerzona i niezbyt długa rura", przez którą przechodzi spożywany pokarm.

 

Wśród wszystkich ssaków pies ma najkrótszy przewód pokarmowy w stosunku do długości swojego ciała. W związku z tym pożywienie w przewodzie pokarmowym psa przebywa znacznie krócej, niż np. u człowieka. Warto też nadmienić, że masa przewodu pokarmowego ras olbrzymich stanowi zaledwie 2.7% masy ich ciała, a dla kontrastu u ras małych ta wartość oscyluje już w granicach 7%. Rezultatem takiej różnicy jest niższa wydajność trawienna u psów ras olbrzymich.

 

Całość układu trawiennego psa stanowią następujące struktury:

  • jama ustna;

  • gardziel;

  • gardło; 

  • przełyk;

  • żołądek;

  • jelito cienkie:

    • dwunastnica;

    • jelito czcze;

    • jelito kręte (jelito biodrowe);

  • jelito grube:

    • jelito ślepe (kątnica);

    • okrężnica;

      • okrężnica wstępująca;

      • okrężnica poprzeczna;

      • okrężnica zstępująca;

    • odbytnica (jelito proste);

  • odbyt;

  • dwa gruczoły wspomagające trawienie:

    • wątroba;

    • trzustka.

W skład przewodu pokarmowego właściwego psa wchodzi:

  • przełyk;

  • żołądek;

  • jelito cienkie:

    • dwunastnica;

    • jelito czcze;

    • jelito kręte (jelito biodrowe);

  • jelito grube:

    • jelito ślepe (kątnica);

    • okrężnica;

      • okrężnica wstępująca;

      • okrężnica poprzeczna;

      • okrężnica zstępująca;

    • odbytnica (jelito proste);

  • odbyt.

Rola układu pokarmowego jest jasna. Służy on do przyjęcia, strawienia i wchłonięcia pokarmu oraz do wydalenia resztek pokarmowych. Średni czas "całkowitego przejścia" pożywienia przez układ pokarmowy psa wynosi od 24 do 48h, a sam proces trawienia zajmuje od 4 do 12h.

 

Przełyk

Przełyk to jedna z części przewodu pokarmowego. Łączy gardło z żołądkiem. Sam nie wchłania pokarmu - jedynie go transportuje. Budowa przełyku przybiera kształt podłużnego i bardzo rozciągliwego tunelu, zbudowanego z mięśni i błon. Dzieli się na trzy części: szyjną, piersiową i brzuszną. Przełyk ma także dwa znaczące zwężenia. Pierwsze z nich to zwężenie górne, które jest przejściem gardła w przełyk. W zwężeniu górnym umiejscowiony jest zwieracz górny przełyku, który składa się z mięśnia pierścienno-gardłowego i mięśnia tarczowo-gardłowego. Drugi z nich to zwężenie dolne, zwane także zwężeniem brzusznym, położone jest nieco powyżej wpustu żołądka. Zwężenie dolne to zwieracz dolny przełyku składający się z warstwy mięśni okalających przełyk i przeponę. Uważa się, że te warstwy tworzą barierę ciśnieniową, która zapobiega ponownemu napływowi treści żołądkowej do przełyku.

Ściana przełyku zbudowana jest z błony śluzowej, błony podśluzowej, błony mięśniowej i błony włóknistej zewnętrznej. Błona zewnętrzna występuje w postaci przydanki, czyli tkanki łącznej właściwej luźnej, która łączy się z tkanką łączną otaczającą sąsiednie narządy, przytrzymując tym samym przełyk. Błona mięśniowa pod względem histologicznym złożona jest wyłącznie z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej szkieletowej. Napina ona przełyk, a jej skurcze "popychają" i mieszają pokarmy i płyny. Przez większą część długości przełyku warstwa mięśniowa składa się z dwóch słabo zdefiniowanych warstw, których pojedyncze włókna tworzą spirale lewo- i prawoskrętne. Powierzchowne włókna z jednej strony stają się głębokimi włóknami po drugiej stronie, z włóknami przecinającymi się pod kątem prostym grzbietowo i brzusznie, tworząc grzbietowe i brzuszne linie dekapitacji. W końcowej części przełyku osłabione linie stopniowo zanikają. Włókna wewnętrznej powłoki stają się bardziej poprzeczne w kierunku i wtapiają się w okrągłe i ukośne włókna żołądka, a włókna zewnętrznej powłoki stają się bardziej wzdłużne w kierunku i wtapiają się w podłużny mięsień żołądka. Błona podśluzowa zbudowana jest z tkanki łącznej właściwej. Luźno łączy błonę śluzową i mięśnie, umożliwiając niezależne poruszanie się błony śluzowej i tworzenie fałdów błony śluzowej w przełyku. Zawiera naczynia krwionośne, nerwy i proste gruczoły śluzowe. Wydzielany przez nie śluz utrzymuje nawilżenie błony śluzowej i ułatwia pasaż pokarmu. Błona śluzowa przełyku składa się z uwarstwionego nabłonka płaskonabłonkowego. Układa się w liczne podłużne fałdy. 

Główny dopływ krwi tętniczej do części szyjnej przełyku pochodzi z gałęzi czaszkowych i ogonowych tętnic tarczycy. Z kolei tętnica oskrzelowa jest głównym źródłem krwi dla piersiowej części przełyku na dwóch trzecich jego długości, natomiast na pozostałej długości jest on zaopatrywany przez gałęzie aorty przełyku lub grzbietowe tętnice międzyżebrowe. Część końcowa przełyku jest zasilana odgałęzieniem lewej tętnicy żołądkowej.

Żyły, które drenują przełyk, są w dużej mierze satelitami arterii, które dostarczają do niego krew tętniczą. Żyły opuszczające część szyjną przełyku przenikają do zewnętrznych żył szyjnych, a te z części piersiowej przełyku przeważnie przenikają do żyły nieparzystej. Żyła, która towarzyszy lewej żyle żołądkowej, wpływa do żyły wrotnej. Tętnice i żyły przełyku tworzą bogaty, śródścienny splot naczyń anastomozujących w warstwie podśluzówkowej.

Naczynia limfatyczne przełyku przenikają do przyśrodkowych węzłów chłonnych, głębokich węzłów chłonnych szyjnych oraz węzłów chłonnych śledzionowych i żołądkowych.

Przełyk unerwiają włókna nerwowe powstające z różnych gałęzi nerwu błędnego, zaczynając od sparowanych nerwów gardłowo-przełykowych, a następnie nawracających nerwów krtani i nerwów obwodowych, kończąc na grzbietowych i brzusznych pęczkach nerwu błędnego.

Czynność przełykania

Wbrew pozorom przełykanie to dość skomplikowana czynność. W mózgu psa znajduje się cały obszar odpowiedzialny wyłącznie za odruch przełykania. To stąd kierowane są za pomocą włókien nerwowych polecenia do poszczególnych grup mięśni, przy czym w przełykaniu uczestniczy 30 mięśni należących do różnorodnych grup: mięśnie języka, podniebienia i podniebienia miękkiego, gardła, przełyku i mięśnie ujścia przełyku do żołądka (zwieracze wpustowe żołądka).

 

Analogicznie, wyróżnia się trzy fazy procesu połykania: ustną, gardłową i przełykową. Etap ustny polega na pobraniu pokarmu, jego rozdrobnieniu, uformowaniu kęsa, ułożeniu go na języku i przesunięciu z części ustnej do gardłowej. W trakcie przechodzenia pokarmu przez cieśń gardła zostają podrażnione receptory, co prowadzi do uniesienia i napięcia podniebienia miękkiego (zamknięcie drogi do jamy nosowej), zbliżenia do siebie łuków podniebiennych (zamknięcie drogi do jamy ustnej) oraz uniesienia krtani, zamknięcia szpary głosowej i nagłośni (zamknięcie dróg oddechowych). W fazie gardłowej pokarm jest przesuwany przez gardło dzięki skurczom mięśni okrężnych gardła. Konieczne jest jednocześnie rozluźnienie górnego zwieracz przełyku. Tworzy się fala perystaltyczna powodująca wzrost ciśnienia w gardle. Z chwilą przejścia kęsa pokarmowego do przełyku ponownie zamyka się górny zwieracz przełyku, a otwiera się droga do jamy nosowej oraz rozszerza się szpara głośni - zastaje przywrócone oddychanie. Po dojściu pokarmu do dolnego zwieracza przełyku, ulega on rozkurczowi, a ciśnienie w nim spada (jednak nigdy poniżej ciśnienia obecnego w żołądku - zapobiega to powstawaniu refluksu). Spadek ciśnienia utrzymuje się tylko kilka sekund. Po przejściu pokarmu do żołądka dochodzi do chwilowego wzrostu ciśnienia w dolnym zwieraczu przełyku, a następnie powrotu do wartości spoczynkowych.

 

Ten niezwykły mechanizm sprawia, że pokarm, który dostał się do przełyku jest blokowany przez górny zwieracz tak, że nie może się już cofnąć. Podobnie zamknięcie zwieracza dolnego po przejściu pokarmu do żołądka uniemożliwia powrót pokarmu do przełyku. I w taki oto sposób pokarm kęs za kęsem, a płyny łyk za łykiem tylko przez chwilę znajdują się w przełyku, by finalnie wylądować w żołądku.

Czas przejścia pożywienia przez przełyk jest uzależniony od pozycji ciała psa oraz rodzaju spożywanego pokarmu. U zdrowych psów czas przejścia pożywienia płynnego i suchej karmy przez część szyjną przełyku wynosił odpowiednio 2.58 i 4.44 cm/s, w pozycji leżącej "waruj" oraz odpowiednio 7.23 i 8.92 cm/s w pozycji leżącej na prawym boku. Połykanie częściej stymuluje pierwotną perystaltykę przełyku wówczas, gdy pies znajduje się w pozycji leżącej "waruj", niż w pozycji leżącej na boku.

Przełyk olbrzymi

Przyczyną schorzenia jest nieprawidłowe unerwienie mięśni przełyku powodujące zaburzenia ich motoryki i nadmierną relaksację, co prowadzi do zaburzeń pasażu treści pokarmowej z gardła do żołądka i skutkuje zaleganiem pokarmu w przełyku. Relaksacja mięśniówki oraz stały ucisk pokarmu na ściany przełyku są przyczyną jego rozciągania, rozszerzania się.

 

W przebiegu choroby dochodzi do stopniowego zaniku mięśniówki (atrofii) i rozwinięcia stanów zapalnych śluzówki przełyku. Poszerzony przełyk uciska na tchawicę powodując zaburzenia oddychania (słyszalny świst wdechowy) lub serce, powodując zmiany w zapisie EKG. Ponadto w przebiegu choroby dochodzi do mimowolnego ulewania zalegającej w przełyku treści pokarmowej, a to z kolei zwiększa znacznie ryzyko zachłyśnięcia się pokarmem i bardzo często prowadzi do ciężkich, trudno leczących się zachłystowych zapaleń płuc.

 

Ze względu na etiologię można wyróżnić trzy rodzaje przełyku olbrzymiego:

  • wrodzony;

  • nabyty idiopatyczny;

  • nabyty wtórny.

Ze względu na miejsce rozszerzenia wyróżnia się:

  • odcinkowy przełyk olbrzymi (może dotyczyć części szyjnej lub piersiowej narządu);

  • przełyk olbrzymi dotyczący całego narządu.

Wrodzony przełyk olbrzymi

Stanowi około 15-20% wszystkich stwierdzanych przypadków przełyku olbrzymiego i dotyczy głównie szczeniąt. Objawy kliniczne pojawiają się tuż po urodzeniu lub krótko po odsadzeniu i przejściu szczenięcia na pokarm stały. U osobników z łagodniejszą postacią choroby objawy mogą być niezauważalne w pierwszym roku życia. Mogą chorować wszystkie zwierzęta z miotu lub tylko pojedyncze osobniki.

 

Wśród psów rasami predysponowanymi do występowania tego rodzaju przełyku olbrzymiego są:

  • sznaucer miniaturowy (choroba dziedziczna, autosomalnie-dominująco lub autosomalnie-recesywnie z częściową penetracją);

  • foksterier szorstkowłosy (choroba dziedziczna, prawdopodobnie w sposób autosomalny-recesywny);

  • dog niemiecki;

  • owczarek niemiecki;

  • nowofundland;

  • dalmatyńczyk;

  • seter irlandzki;

  • labrador retriever;

  • shar-pei.

Dotychczas nie poznano przyczyny wrodzonego przełyku olbrzymiego, ale u podstaw choroby podejrzewa się: zaburzenia dojrzewania unerwienia przełyku, nieprawidłowe funkcjonowanie dolnego zwieracza przełyku, porażenie mięśni przełyku oraz wady we włóknach aferentnych nerwu błędnego.

 

Nabyty przełyk olbrzymi

Wyróżniamy dwie jego formy: idiopatyczną oraz wtórną. Nabyty idiopatyczny przełyk olbrzymi występuje u zwierząt dorosłych i, jak sama jego nazwa wskazuje, jego przyczyna nie jest znana. Z kolei nabyty wtórny przełyk olbrzymi może występować u zwierząt w różnym wieku, ale najczęściej spotykany jest u dorosłych psów dużych ras. W przebiegu choroby zostają uszkodzone nerwy unerwiające mięśniówkę przełyku, co prowadzi do zwiotczenia i zaniku tych mięśni, a w konsekwencji do rozszerzenia narządu.

 

Nabyty przełyk olbrzymi to schorzenie o charakterze polietiologicznym. Najczęstsze przyczyny nabytego wtórnego przełyku olbrzymiego to:

  • choroby przełyku:

    • refluks żołądkowo‑przełykowy;

    • ciężkie zapalenie przełyku;

    • zwężenie przełyku;

    • przepuklina rozworu przełykowego;

    • przetoki oskrzelowo-przełykowe;

    • ciała obce w przełyku;

  • choroby nerwów;

    • choroby pnia mózgu;

    • dysautonomia;

    • neuropatie aksonalne;

    • obustronne uszkodzenie nerwu błędnego;

    • zapalenie wielonerwowe;

    • zapalenie korzonków nerwowych;

  • choroby mięśni:

    • nużliwość mięśni (uogólniona i miejscowa - u ok. 30% przypadków);

    • zapalenie skórno‑mięśniowe (owczarki szkockie collie i owczarki szetlandzkie);

    • zapalenie lub zwyrodnienie wielomięśniowe;

  • choroby endokrynologiczne:

    • niedoczynność kory nadnerczy;

    • niedoczynność tarczycy;

    •  zespół Cushinga;

    • karłowatość przysadkowa;

  • choroby autoimmunologiczne:

    • układowy toczeń rumieniowaty;

  • choroby zakaźne:

    • nosówka;

    • tężec;

  • choroby spichrzeniowe:

    • glikogenozy;

  • zatrucia:

    • jad kiełbasiany;

    •  fosforany organiczne;

    • tal;

    • ołów;

    • blokery cholinesterazy;

    • jad węży;

  • inwazje pasożytnicze:

    • Spirocerca lupi (endemicznie występuje na obszarze wybrzeża Morza Śródziemnego, w Afryce i w Azji);

    • Trypanosoma cruzi (endemicznie występuje na obszarze Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej);

  • nowotwory:

    • rak tarczycy;

    • grasiczak;

    • guzy podstawy serca;

    • nowotwory płuc (głównie płata doogonowego);

  • nieprawidłowo przebiegające naczynia krwionośne:

    • przetrwały prawy łuk aorty;

    • przetrwała żyła główna doczaszkowa lewa;

    • przetrwała prawa lub lewa tętnica podobojczykowa;

    • nieprawidłowo przebiegające tętnice międzyżebrowe;

  • inne:

    • zapalenie śródpiersia;

    • silnie powiększone węzły chłonne;

    • ropnie i ziarniniaki uciskające na przełyk;

    • zwężenie odźwiernika;

    • rozszerzenie i skręt żołądka.

Najczęstszym objawem klinicznym, który może wskazywać na występowanie przełyku olbrzymiego jest ulewanie treści pokarmowej. Do ulewania treści pokarmowej dochodzi natychmiast po jedzeniu lub w ciągu kilka godzin po nim. W tym miejscu warto zaznaczyć, że nie należy mylić ulewania treści pokarmowej z wymiotami, gdzie najpierw występuje faza nudności, dochodzi do ślinienia i intensywnej pracy tłoczni brzusznej. Przy ulewaniu nie ma żadnego z tych etapów – zwierzę zwraca biernie to co wcześniej zjadło - zwykle przy zmianie pozycji na leżącą. W ten sposób wydalany jest niestrawiony pokarm lub płyny zalegające w przełyku.

 

Inne objawy kliniczne mogące wystąpić w przebiegu tej choroby to:

  • nieprzyjemny zapach z jamy ustnej;

  • nadmierne ślinienie się;

  • utrudnione połykanie;

  • bolesne połykanie;

  • odbijanie gazów;

  • utrata masy ciała;

  • wilczy apetyt (rzadko) lub dla odmiany zmniejszenie apetytu, a nawet jego brak;

  • ropny wypływ z nosa;

  • spadek aktywności ruchowej;

  • odwodnienie;

  • stopniowo narastające wyniszczenie.

W przypadku powikłań związanych z układem oddechowym mogą pojawić się:

  • wzrost temperatury ciała;

  • duszności;

  • kaszel;

  • zwiększenie częstości oddechów;

  • wilgotne rzężenia.

Diagnozowanie

W przypadku tego schorzenia proces diagnostyczny powinien obejmować:

  • Szczegółowy wywiad z właścicielem zwierzęcia:

    wywiad, to pierwszy krok pozwalający ukierunkować poszukiwania. W takcie wywiadu właściciel zwierzęcia powinien starannie opisać wszystkie zaobserwowane anormalne zachowania zwierzęcia i nękające go dolegliwości, czas ich występowania, stopień nasilenia itd. Ważne jest również poinformowanie lekarza o sposobie odżywiania, stosowanych lekach, szczepieniach i wszelkich przebytych przez zwierzę chorobach, urazach czy operacjach.

  • Badanie kliniczne i fizykalne:

    polega na dokładnym obejrzeniu oraz osłuchaniu i badaniu palpacyjnym głównie okolic przełyku. Rozpoznanie przełyku olbrzymiego jedynie na podstawie badania klinicznego jest niestety bardzo trudne. Jedynie w przypadku, gdy rozszerzenie światła przełyku dotyczy jego części szyjnej, podczas oglądania i omacywania można stwierdzić powiększenie objętości tej okolicy. W przypadku wystąpienia rozszerzenia światła przełyku w pozostałych jego częściach, w badaniu klinicznym nie można stwierdzić żadnych widocznych objawów. Innymi objawami klinicznymi stwierdzanymi podczas badania klinicznego mogą być: wychudzenie, nadmierne ślinienie się, nieprzyjemny zapach z jamy ustnej oraz częste przełykanie.

  • Badanie RTG:

    najwyższą czułością i specyficznością charakteryzuje się badanie radiologiczne przeglądowe i kontrastowe, gdyż umożliwiają one określenie miejsca rozszerzenia przełyku i jego wielkość. Ponadto za pomocą tych badań można określić ewentualne powikłania, a przy podejrzeniu przełyku olbrzymiego nabytego wtórnego często można znaleźć oznaki choroby podstawowej. W badaniu RTG przeglądowym można stwierdzić poszerzenie światła przełyku z zalęgającym w nim gazem i/lub treścią pokarmową. Charakterystyczną cechą dla poszerzenia części piersiowej przełyku widoczną na RTG jest dobrzuszne ugięcie tchawicy. Natomiast w badaniu radiologicznym kontrastowym na RTG bardzo wyraźnie widoczne jest zaleganie środka cieniującego w miejscu rozszerzenia światła przełyku.

  • Badania laboratoryjne krwi:

    wyniki badania krwi dają bardzo szczegółową wiedzę na temat funkcjonowania poszczególnych układów, jak i narządów psiego organizmu. Niestety w przebiegu tego schorzenia wyniki badania hematologicznego i biochemicznego krwi często są nieswoiste. Czasem w badaniach laboratoryjnych krwi można stwierdzić zmiany charakterystyczne dla choroby podstawowej wywołującej nabyty wtórny przełyk olbrzymi.

  • Ezofagoskopia:

    badanie endoskopowe, które polega na oglądaniu wewnętrznych ścian przełyku za pomocą sztywnego (ezofagoskop) lub giętkiego (gastrofiberoskop) endoskopu (inaczej wziernika). Na podstawie samej ezofagoskopii nie można jednak postawić ostatecznego rozpoznania przełyku olbrzymiego, a jedynie podejrzewać tę chorobę. Związane jest to ze znieczuleniem ogólnym, które działa rozluźniająco na ścianę przełyku i nieco zafałszowuje widziany obraz ścian przełyku. Badanie to umożliwia jednak ocenę stanu ścian przełyku, a także pozwala wykryć niektóre przyczyny tego schorzenia. Zmianami sugerującymi podejrzenie przełyku olbrzymiego podczas badania endoskopowego są: zaleganie dużej ilości treści pokarmowej w przełyku utrudniającej badanie mimo 24 godz. głodówki zastosowanej przed endoskopią oraz brak fali perystaltycznej przełyku podczas badania.

  • Inne badania:

    rozpoznanie przełyku olbrzymiego nabytego wtórnego powinno skłonić lekarza do poszukiwania przyczyny choroby, co powinno określić kolejne kroki diagnostyczne polegające na wykorzystaniu wielu innych, dostępnych metod badawczych np. badanie moczu, elektromiografię czy pomiar przewodnictwa nerwowego.

zdjęcie RTG widok normalnego przełyku

 

zdjęcie RTG widok rozszerzonego przełyku

 

zdjęcie RTG widok rozszerzonego przełyku z zalegającym pożywieniem

 

Leczenie

W przypadku wrodzonego przełyku olbrzymiego i  nabytego idiopatycznego przełyku olbrzymiego ze względu na brak możliwości określenia przyczyny choroby stosuje się leczenie objawowe. W przypadku nabytego wtórnego przełyku olbrzymiego można zastosować leczenie przyczynowe, o ile uda się rozpoznać chorobę podstawową wywołującą poszerzenie przełyku.

 

W miarę możliwości leczenie powinno być ukierunkowane na leżącą u podłoża przyczynę przełyku olbrzymiego. Ponadto terapia powinna obejmować leczenie wspomagające z celami terapeutycznymi obejmującymi minimalizację skutków schorzenia, zapewnienia odpowiedniego odżywiania i zapobiegania aspiracyjnemu zapaleniu płuc - jednej z najpoważniejszych konsekwencji wystąpienia przełyku olbrzymiego.

 

Niezwykle istotny w postępowaniu leczniczo-terapeutycznym jest dobór odpowiedniego rodzaju pokarmu jego konsystencja oraz sam sposób karmienia. Pies nie powinien mieć dostępu do jedzenia i wody poza monitorowanym czasem karmienia. Konsystencję podawanego pokarmu ustala się metodą prób i błędów, gdyż część zwierząt lepiej toleruje pokarmy płynne, inne z kolei półpłynne lub stałe. Zwierzę powinno otrzymywać pożywienie wysokoenergetyczne, skondensowane i łatwostrawne, co przełoży się na zmniejszenie ilości podawanego pożywienia, a jednocześnie zapewni odpowiednią dawkę składników odżywczych, nawet przy zmniejszonych dawkach żywieniowych docierających do żołądka. Posiłki powinny być podawane częściej, ale w mniejszych porcjach. Miska z pożywieniem powinna być umieszczona na podwyższeniu, co będzie zmuszało psa do pobierania pokarmu w pozycji pionowej w ustawieniu około 45-90 stopni w stosunku do podłoża. W takiej pozycji kęs pokarmowy dzięki grawitacji dostaje się w okolicę dolnego zwieracza przełyku, przechodzi do żołądka i nie zalega w przełyku. Najlepiej jest to osiągnąć dzięki odpowiedniemu szkoleniu psa i przyzwyczajeniu go do jedzenia z pozycji pionowej z odpowiednio zaprojektowanego krzesła Bailey, które aktualnie można nabyć, bądź przy odrobinie zaangażowania skonstruować samemu. Zaleca się, aby postawa w pozycji pionowej była utrzymana przez 10-30 minut po zjedzeniu posiłku. W sytuacji, gdy organizm psa nie jest wystarczająco nawodniony można uzupełnić niedobory płynów podając psu do jedzenia odpowiednio przygotowane galaretki i wodę zagęszczoną żelatyną spożywczą lub stosując kroplówkę nawadniającą. Gdy powyższy sposób karmienia zawiedzie, lekarz może zdecydować o założeniu psu sondy dożołądkowej, przez którą właściciele będą mogli podawać żywność i wodę. Nie mniej jednak takie rozwiązanie z różnych względów może mieć jedynie charakter krótkoterminowy.
 

Rokowanie
Ciężkie przypadki tego stanu sprawiają, że przełyk psa nie jest w stanie przetransportować pokarmów i płynów do żołądka, które zalegają w nim do momentu wyczerpania rozciągliwości ścian przełyku i to właśnie w tym momencie następuje zwrot treści pokarmowej przez ulanie. W efekcie zwierzę wyczerpane, wycieńczone, niedożywione, a często także z zachłystowym zapaleniem płuc skazane jest na umieranie w męczarniach, bądź jest humanitarnie usypiane. W przeszłości diagnoza - przełyk olbrzymi - była zwykle wyrokiem śmierci. Nie ma wątpliwości, że opiekowanie się psem chorującym na przełyk olbrzymi wymaga naprawdę oddanego właściciela, ale jeśli wykaże on maksimum zaangażowania, to współcześnie choroba ta nie musi już po postawieniu diagnozy kończyć się eutanazją.

 

Rokowanie u psów z przełykiem olbrzymim uzależnione jest od: jego rodzaju, możliwości rozpoznania przyczyn nabytego wtórnego przełyku olbrzymiego i ich rodzaju oraz ewentualnych powikłań. Wczesne rozpoznanie choroby, szybkie zastosowanie odpowiedniego postępowania terapeutycznego, zaangażowanie lekarza oraz właściciela zwiększa szanse na znaczącą poprawę komfortu życia zwierzęcia, a w niektórych przypadkach daje nawet nadzieję na wyleczenie.

W przypadku wrodzonego przełyku olbrzymiego rokowanie jest ostrożne, a wyzdrowienie występuje u 20 do 46% szczeniąt chorych. Niektóre szczenięta chorujące na łagodną postać przełyku olbrzymiego wrodzonego, stosunkowo dobrze przystosowują się do specjalnego karmienia i mogą prowadzić w miarę normalne życie. Natomiast w nabytym idiopatycznym przełyku olbrzymim rokowanie jest złe, gdyż w większości przypadków kończy się on śmiercią lub eutanazją zwierzęcia. W nabytym wtórnym przełyku olbrzymim rokowanie jest od ostrożnego do dobrego, a wyzdrowienie uzyskuje się w ok. 50% przypadków.
 

Opracowała Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

Bibliografia:

- zebrane materiały własne, materiały już opublikowane na łamach strony Świat Czarnego Teriera oraz:

- Choroby układu pokarmowego psów i kotów, M. Lenarcik, R. Lechowski, Warszawa 1991;

- Choroby wewnętrzne małych zwierząt, R. W. Nelson, C. G. Couto, wydanie pierwsze polskie T-1, Wrocław;

- Przełyk olbrzymi u psów i kotów, Marcin Jankowski i współ. Życie Weterynaryjne • 2014 • 89(4)
 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768