O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Niedźwiedzia przysługa, czyli dlaczego nie należy golić sierści CTR-a na rekruta...

 

Okrywa włosowa

 

Sierść zwana inaczej okrywą włosową jest cechą charakterystyczną psów (z pominięciem ras bezwłosych, u których w wyniku utrwalenia mutacji okrywa włosowa nie występuje w cale lub występuje tylko w formie szczątkowej na wybranych partiach ciała). W wyniku ewolucji gatunku i prowadzonej selektywnej hodowli poszczególnych ras u psów wykształciły się różnorodne typy sierści, które różnią się od siebie długością, grubością i strukturą włosa.

 

Sierść psa posiada charakterystyczną budowę i układ tzn. całość okrywy składa się z kępek, których ilość zdeterminowana jest już w momencie narodzin szczenięcia. W zależności od rasy ilość kępek przypadających na 1 cm², a więc i gęstość futra, jest bardzo zróżnicowana i u ras długowłosych może to być od 400 do 600 kępek, a u ras krótkowłosych ilość ta będzie prawie dwukrotnie mniejsza i może wynosić od 100 do 300 kępek. Skrajnym przykładem jest jamnik, u którego na 1 cm² skóry przypada zaledwie 2-3 kępki.

 

Wraz z wiekiem psa sierść nabiera też swoich ostatecznych właściwości. U szczeniąt z każdej takiej kępki wyrasta prostopadle do skóry tylko jeden włos, który nadaje w ten sposób miękkiej sierści szczenięcej puszystości. Sierść szczenięca wymieniana jest w trakcie wzrostu zwierzęcia na dorosłą. Z czasem włos odpowiednio pochyla się i w zależności od rasy obrasta podszerstkiem tworząc szatę dwuwarstwową (zewnętrzną: dłuższy podstawowy włos okrywowy chroniący przed wilgocią i uszkodzeniem oraz wewnętrzną: krótszy, miększy, gęściejszy podszerstek tworzący warstwę izolacyjno-termiczną) albo i nie, co w efekcie daje szatę jednowarstwową składającą się praktycznie tylko z warstwy zewnętrznej tj. dłuższego włosa podstawowego.

 

U większości gatunków zwierząt domowych (w tym i u psów) mieszki włosowe, z których wyrastają włosy mają budowę złożoną. Z mieszka wyrasta długi, mocny włos pierwotny (zwykle jeden, ale mogą to być też i dwa włosy pierwotne) tworzący szatę okrywową, który otoczony jest kilkoma (w zależności od rasy od 2 do 22) dodatkowymi, delikatnymi i zdecydowanie krótszymi włoskami wtórnymi, które tworzą podszerstek. U psów o obfitej, zróżnicowanej szacie włosy wyrastają w pęczkach po 3­5 z jednego mieszka włosowego. W takim pęczku znajduje się zazwyczaj jeden gruby włos pierwotny (przewodni) w środku, kilka włosów ościstych, równie grubych, ale krótszych od przewodniego, oraz pewna ilość otaczających je cienkich i najkrótszych ze wszystkich włosków puchowych, które tworzą podszerstek.

 

Długość włosów okrywowych może sięgać od kilkunastu milimetrów do kilkudziesięciu centymetrów. Co ciekawe, sierść psa na długość rośnie tylko do momentu osiągnięcia docelowej długości, która jest genetycznie zaprogramowana. Poszczególne włosy tworzące sierść przechodzą kilkuetapowy cykl, składający się z fazy wzrostu (anagen), krótkotrwałej fazy przejściowej (katagen) oraz fazy spoczynku (telogen). W okrywie włosowej psa w danym momencie znajdują się włosy będące w różnych fazach tego cyklu. Miesięczny przyrost włosów będących w fazie wzrostu wynosi około 2 centymetrów. Długość fazy wzrostu poszczególnych włosów uzależniona jest od docelowej ich długości. U ras krótkowłosych faza anagenu może wynosić zaledwie kilka miesięcy, a u ras długowłosych nawet kilka lat.

 

Dla psów charakterystyczne jest również linienie tj. cykliczne gubienie włosa starego i zastępowanie go nowym wraz ze zmianą długości dnia. U dzikich psowatych linienie zwykle występuje dwa razy do roku (w naszej szerokości geograficznej wiosną i jesienią, co spowodowane jest koniecznością zmiany okrywy zimowej na letnią i odwrotnie). U psów domowych ze względu właśnie na proces domestyfikacji i sztuczne utrwalanie pewnych cech dotyczących okrywy włosowej, cyklicznie linienie nie jest już tak silnie powiązane z naturą tych zwierząt, przez co u niektórych ras (głównie długowłosych o sierści jedwabistej, wełnistej lub szorstkiej dwuwarstwowej) cykle te mogą być w ogóle nie zauważone i wymiana włosa może odbywać się całorocznie. Z kolei u innych ras gubienie sierści tzw. sypanie włosem może odbywać się całorocznie z nasileniem tego procesu w okresie wiosennym i letnim.

 

Czernysze należą do psów długowłosych o twardym, szorstkim włosie okrywowym, z bogato rozwiniętym podszerstkiem, co w praktyce oznacza, że ich sierść charakteryzuje się dwoma rodzajami włosa - miękkim i gęstym podszyciem tworzącym przy skórze warstwę izolacyjno-termiczną oraz twardym, grubym, sztywnym, szorstkim włosem okrywowym o różnym stopniu załamania(pofalowania), który chroni przed wilgocią. Charakterystycznym atutem tej wspaniałej  rasy jest  imponujące i bujne owłosienie szczególnie bogato rozwinięte na brodzie, wąsach, brwiach, łapach oraz na linii dolnej brzucha tzw. "spódnicy". 

   

CTR w kondycji wystawowej z prawidłowo ostrzyżoną okrywą włosową wg obowiązującego wzorca

   

CTR nieprawidłowo zgolony maszynką

   

Właściwie pielęgnowany i utrzymany CTR szczyci się odpowiednio do wieku rozwiniętą, zdrową szatą, z prawidłowym obrostem głowy i kończyn. Szata musi być gęsta, a włos okrywowy powinien być sprężysty, twardy i zgodnie ze wzorcem wybarwiony, bez śladów kołtunów, przebarwień, przerzedzeń itp. uszkodzeń. Włos pozostawiony w stanie naturalnym, bez trymowania, osiąga długość od 5 do 15 cm (w zależności od partii ciała). Obowiązuje wzorzec strzyżenia rasy. Więcej TUTAJ.

 

Termoregulacja

 

Powszechnie wiadomo, że organizmy stałocieplne (do których zalicza się również pies) poświęcają dużo energii na utrzymanie stałej temperatury ciała, która u dorosłych psów zdrowych oscyluje w granicach 37.5-39°C - wyjątek stanowią tu szczenięta, u których temperatura może być o 0.5°C wyższa od wartości podanych dla dorosłych psów oraz rasy bezwłose, u których fizjologiczna temperatura wewnętrzna może osiągać nawet 41.5°C. Bez względu na wiek i rasę znaczne odchylenie od normalnej temperatury ciała może skończyć się śmiercią każdego psa.

 

Dla psów ras długowłosych optymalna temperatura powietrza, w której czują się najbardziej komfortowo wynosi od 15 do 20°C, a dla psów ras krótkowłosych od 20 do 25°C. Znaczny wzrost temperatury otoczenia (przeważnie latem) lub jej spadek (przeważnie zimą) sprawia, że organizm psa musi uruchomić szereg różnorodnych procesów (behawioralnych oraz fizycznych) umożliwiających utrzymanie temperatury ciała na stałym poziomie.

 

Zgodnie z podstawowymi prawami fizyki utrzymanie stałej temperatury ciała możliwe jest tylko wówczas, gdy istnieje równowaga między produkcją ciepła a jego utratą. Wymiana ciepła z otoczeniem następuje wtedy, gdy temperatura otoczenia jest różna od temperatury organizmu.

 

Wymiana ciepła z otoczeniem może następować na drodze:

  • promieniowania:

  • konwekcji;

  • przewodzenia (kondukcji);

  • ewaporacji (parowania).

Utrata ciepła z organizmu odbywać się może na kilka sposobów: poprzez promieniowanie (proces przenoszenia energii poprzez fale elektromagnetyczne wówczas, gdy istnieje różnica temperatur między temperaturą skóry psa a otoczeniem), kondukcję (strata ciepła poprzez przewodzenie zachodzące przy zetknięciu ciała psa z powierzchnią o niższej temperaturze od ciała psa), jak i konwekcję (transport ciepła między ciałem psa a cieczą lub powietrzem, przepływającymi wokół ciała psa lub jego części). Ciepło może być także tracone w następstwie ewaporacji (parowania) z powierzchni skóry (podczas wydzielania potu), dróg oddechowych (w trakcie oddychania) oraz przez powierzchnię jamy gębowej i wywieszonego języka (w trakcie ziajania). Należy jednak pamiętać, że w przeciwieństwie do człowieka pies dysponuje bardzo ograniczonym spektrum regulacji termicznej.

 

W ciepłe dni możliwość biernej utraty ciepła na drodze promieniowania, kondukcji i konwekcji jest niewystarczająca. Dlaczego? Po pierwsze psie futro, choć ulega na lato wymianie na nieco lżejsze, nadal pozostaje futrem, które z założenia ewolucyjnego stanowi warstwę izolacyjno-termiczną. W praktyce takie futrzane ubranko w letnie dni rzeczywiście po części izoluje skórę i organizm psa przed napływającym ze środowiska zewnętrznego ciepłem, bo spowalnia proces nagrzewnia się organizmu, ale pod warunkiem, że pies nie będzie zbyt długo przebywał w niekorzystnych warunkach termicznych. Część osób z pewnością zauważyła, że w upalne dni psy instynktownie chronią swoje organizmy przed przegrzaniem: ograniczają aktywność do minimum, niechętnie opuszczają pomieszczenia, w których temperatura jest niższa od tej panującej na dworze. A jeśli już muszą przebywać na dworze to głównie szukają miejsc zacienionych, chętnie wylegują się na chłodniejszej kostce, płycie betonowej lub kopią w ziemi jamy. Znacznie częściej też piją i nie gardzą ochłodą w postaci kąpieli w basenie czy ogrodowej sadzawce. Niestety, brak możliwości swobodnego wyboru miejsca bytowania przez psa i przede wszystkim dłuższa ekspozycja na niekorzystne warunki termiczne zdecydowanie utrudnia proces oddawania ciepła z organizmu na zewnątrz. Po drugie pies praktycznie nie posiada ekrynowych gruczołów potowych (za wyjątkiem opuszek łap), które w naturalny sposób przyczyniałby się do schładzania jego organizmu na drodze parowania potu z powierzchni skóry. W zasadzie jedynym sposobem, który umożliwia psu pozbycie się nadmiaru ciepła z organizmu jest odparowywanie wody poprzez jamę ustną i powierzchnię języka w procesie zwanym "ziajaniem". Ziajanie stanowi około 80% mocy chłodzenia psa. Widok dyszącego psa z wywalonym na zewnątrz językiem letnią porą jest chyba wszystkim dobrze znany. Intensywność ziajania uzależniona jest oczywiście od temperatury otoczenia, wilgotności powietrza, warunków utrzymania psa i jego aktywności fizycznej. Warto pamiętać, że powierzchnia jamy ustnej i języka w stosunku do masy ciała psa jest stosunkowo niewielka. Nie trudno się domyślić, że letnią porą, czym wyższa temperatura otoczenia i większy wysiłek, tym organizm psa będzie musiał wykonać większą pracę umożliwiającą usunięcie z organizmu nadmiaru ciepła.

 

Termiczne bariery izolacyjne pełni:

  • podskórna tkanka tłuszczowa;

  • skóra;

  • okrywa włosowa.

Ilość podskórnej tkanki tłuszczowej zgromadzonej w ciele stanowi istotny element mechanizmu termoregulacji. Tłuszcz, oprócz tego że jest rezerwą energii dla organizmu, jest również trzykrotnie skuteczniejszą ochroną przed chłodem niż inne tkanki. Dzieje się tak dlatego, że tłuszcz nie przewodzi zbyt dobrze temperatury i ma niewielkie ukrwienie. W zasadzie udomowione psy powinny przez cały rok posiadać optymalny do ich wieku, wielkości i rasy poziom tkanki tłuszczowej, co m.in. determinuje też ich wagę, która nie powinna podlegać zbyt dużym wahaniom. Nie mniej jednak to właśnie zima jest taką porą roku, w której  poziom tkanki tłuszczowej, a tym samym i waga psa, może nieznacznie wzrastać. Wahania powodowe są instynktownym przygotowywaniem się organizmu psa na cięższe czasy. Pewną ilość tkanki tłuszczowej można za to pozwolić zgromadzić w okresie zimowym psom przebywającym cały rok na dworze. Dla nich rzeczywiście dodatkowa warstwa izolacyjna ma istotne znaczenie. Z zasady psy ras umięśnionych o niskim poziomie tkanki tłuszczowej (suchej budowy) wydatkują nieco więcej energii zimą na podtrzymanie procesów termoregulacyjnych.

Nie mniejszą rolę w procesie termoregulacji odgrywa skóra, która m.in. ma chronić ciało przed gwałtownymi zmianami temperatury zewnętrznej, jak i zapobiegać utracie ciepła przez organizm. Skóra pełni także rolę elementu rozprowadzającego wewnętrzne ciepło wytworzone na skutek działania mięśni, co z kolei zapobiega przegrzaniu. Funkcja termoregulacyjna skóry możliwa jest dzięki naczyniom krwionośnym, a w zasadzie regulacji przepływu krwi przez nie. W wyniku skurczów mięśni naczynia mogą rozszerzać się lub zwężać, co ma bezpośredni wpływ na ilość krwi dopływającej do skóry. Gdy temperatura otoczenia jest bardzo niska naczynia kurczą się i do powierzchni skóry dopływa zredukowana ilość ciepłej krwi, która na dokładkę przepływa przez skórę znacznie wolnej i ulega w tym czasie odtlenowaniu. Proces ten pozwala zminimalizować utratę ciepła. W dni ciepłe sytuacja przebiega w odwrotny sposób. Gdy temperatura otoczenia jest zbyt wysoka, naczynia rozszerzają się i do powierzchni skóry dopływa zwiększona ilość ciepłej krwi. Proces ten pozwala oddać część zgromadzonego ciepła na zewnątrz. Najlepsze parametry ochronne posiada zdrowa, prawidłowo odżywiona i nawodniona, elastyczna skóra o odpowiedniej grubości.

 

Oprócz podskórnej tkanki tłuszczowej oraz samej skóry kluczową rolę w procesie termoregulacji odgrywa okrywa włosowa, która stanowi zewnętrzną i jednocześnie najważniejszą warstwę izolacyjną organizmu chroniącą go przed niekorzystnymi warunkami termicznymi panującymi w środowisku. Dobrze utrzymana sierść psa pełni dwojaką funkcję: chroni przed nadmierną utratą ciepła z organizmu, co mogłoby skutkować wyziębieniem organizmu, a także uniemożliwia szybkie jego nagrzanie, co w konsekwencji prowadziłoby z kolei do przegrzania. Można napisać, że psia okrywa włosowa jest ostatnim bastionem ochrony organizmu przez warunkami termicznymi panującymi w otoczeniu.

 

Szczególne właściwości posiada właśnie okrywa dwuwarstwowa, która składa się z krótkich, gęstych, miękkich włosków tworzących podszerstek i dłuższych, mocnych włosów okrywowych. Nie bez kozery natura wyposażyła większość ras psów właśnie w taki rodzaj okrywy włosowej. Dla psów ras użytkowych (np. pasterskie, stróżujące, obronne, teriery i inne) stanowi świetną ochronę przed warunkami panującymi na zewnątrz. Naturalnie taki rodzaj okrywy będzie spełniał swoje zadanie tylko wówczas, gdy będzie odpowiednio pielęgnowany. 

 

 

Oprócz wykorzystania samej okrywy włosowej, pies może regulować stopień izolacji termicznej sierści poprzez mechanizm, który zwany jest stroszeniem włosa i polega na podnoszeniu, obniżaniu lub przekręcaniu włosa w różnych kierunkach. Dzieje się tak na skutek działania mięśni prostownika włosa. W ten sposób organizm psa reguluje, nie tylko grubość warstwy izolacyjnej sierści, ale także może wpływać na ilość powietrza przenikającego przez okrywę włosową. Dzięki stroszeniu sierści powstaje między nią, a skórą dodatkowa warstwa izolacyjna powietrza. Ponadto wydzielana przez gruczoły łojowe substancja tłuszczowa, która miesza się z wydzielinami gruczołów apokrynowych i ekrynowych oraz lipidami naskórka tworzy na sierści swoisty firm ochronny, który dodatkowo jeszcze wzmacnia właściwości termoizolacyjne sierści i jej nieprzemakalność. Deszcz i śnieg łatwiej spływają po odpowiednio natłuszczonym włosie okrywowym, co sprawia, że warstwa izolacyjna tworzona przez podszerstek, a przede wszystkim znajdująca się pod nim skóra, nie jest narażona na bezpośredni kontakt z wodą. W zasadzie im dłuższe i gęściejsze futro, tym mniejsza szansa na przemoczenie skóry, a więc ochrona i izolacja są lepsze.

 

Golić czy nie golić oto jest pytanie...

 

Wiele osób strzyże swoje długowłose psy na krótko z wygodnictwa, bo zwyczajnie nie chce im się poświęcać czasu na prawidłową pielęgnację długiego futra. Ten fakt trudno sensownie skomentować, bo jeśli ktoś świadomie decyduje się na nabycie psa długowłosego, którego szata kreuje przecież określony wizerunek (właśnie on często stanowi kryterium wyboru przedstawiciela tej rasy a nie innej), to dlaczego z uporem maniaka w krótkim czasie zaniechują oni odpowiedniej pielęgnacji i goleniem przeobrażają go w psa bez wyrazu lub co gorsza imitującego inną rasę?!  Na to pytanie wciąż szukamy odpowiedzi...

 

Zwolennicy golenia szaty psa na łyso uważają, że zgolenie okrywy włosowej załatwia problem linienia i gubienia włosa, który więcej się już po domu walać nie będzie. Otóż nic bardziej mylnego! Już zaledwie w kilka dni po radykalnym zgoleniu psa odrastający włos będzie gubiony. Być może przez pierwsze dni będzie on po prostu mniej zauważalny, ale jednocześnie będzie też bardzo trudno go usunąć i posprzątać, bo imitując małe drzazgi będzie się on wbijał wszędzie.

 

Część osób twierdzi, że długa okrywa włosowa sprzyja kumulowaniu się w niej alergenów, co jest zjawiskiem niekorzystnym dla alergików. Hmm... Taka argumentacja nie ma żadnego sensu! Po pierwsze alergicy powinny przed zakupem psa rozważyć wszystkie za i przeciw, a nie działać impulsywnie na zasadzie "jakość damy radę". Po drugie sama sierść zwierzęcia nie jest alergenem, ale wszystko to, co na tej sierści się znajduje m.in. złuszczony naskórek, mocz, czy resztki śliny. I tak, osoby uczulone na sierść psa są tak naprawdę uczulone na specyficzne białko, które znajduje się w złuszczonym psim naskórku, ślinie i innych wydzielinach tych zwierząt. Dlatego też tak ważna jest odpowiednia i regularna pielęgnacja psa. Z pewnością systematycznie kąpany i szczotkowany pies ma na sobie mniej alergenów, niż nie jeden dywan trzepany i prany ledwie raz na rok. Ponadto współcześnie alergia "na sierść" psa przestała być powodem uniemożliwiającym posiadanie w domu czworonożnego sierściucha. Prawidłowe leczenie, a przede wszystkim odczulanie, pozwala na to, by nawet alergicy mogli koegzystować z psami pod jednym dachem.

 

Jeszcze inni błędnie uważają, że w okresie letnim psy długowłose "męczą się", bo długa sierść dodatkowo je grzeje i sprawia, że jest im gorąco, a przeciwdziałać temu może jedynie radykalne skrócenie, a wręcz zgolenie okrywy włosowej niemal na łyso. Szanowni Czytelnicy, na psa nie można patrzeć przez pryzmat ludzkich odczuć i zachowań. Golenie psów długowłosych, a już szczególnie tych o dwuwarstwowej okrywie włosowej na łyso, jest dla nich tak naprawdę niedźwiedzią przysługą! W niczym im nie ulży i nie pomoże, a może wręcz zaszkodzić!

 

 

Jak wspomnieliśmy wyżej, okrywa dwuwarstwowa pełni odpowiednią funkcję termoizolacyjną. Zimą podszerstek jest zazwyczaj gęściejszy i obfitszy, niż latem, kiedy to w trakcie linienia pies traci znaczną jego część. U ras, które nie przechodzą typowej fazy linienia, istotną rolę odgrywa staranna i regularna pielęgnacja polegająca przede wszystkim na odpowiednim wyczesywaniu podszerstka i martwych włosów oraz ogólnym rozczesywaniu okrywy włosowej. Odpowiednio pielęgnowana sierść zachowuje określoną sprężystość i umożliwia prawidłową cyrkulację powietrza pomiędzy skórą a otoczeniem. Latem chroni przed przegrzaniem, zaś zimą przed wychłodzeniem.

 

 

Zastanówmy się teraz co się stanie, gdy dwuwarstwowa sierść zostanie latem zgolona maszynką? Po pierwsze pies zostanie pozbawiony zewnętrznej warstwy termoizolacyjnej. Jego skóra wystawiona na promienie słoneczne będzie się znacznie szybciej nagrzewać, co w efekcie będzie prowadzić do podwyższenia temperatury wewnętrznej organizmu i uruchomi kaskadę procesów broniących psa przed przegrzaniem. W pierwszej kolejności zostaną zainicjowane mechanizmy umożliwiające pozbycie się nadmiaru ciepła z organizmu, takie jak: rozszerzenie naczyń krwionośnych w skórze, przemieszczenie krwi z narządów wewnętrznych do skóry, zwiększenie objętości krwi, przyspieszenie krążenia, zwiększenie minutowej objętości wyrzutowej serca, przyspieszenie oddychania, wzmożone ziajanie i słabo u psów funkcjonujące pocenie się jedynie przez opuszki łap. Jednocześnie uruchomione zostaną mechanizmy zmniejszające wytwarzanie ciepła: zmniejszenie apetytu, apatia, zmniejszenie wydzielania TSH i hormonów tarczycy oraz zwolnienie przemiany materii. W całokształcie utrzymanie stałej temperatury ciała oraz nieustanna konieczność oddawania nadmiaru ciepła kumulującego się w organizmie psa może doprowadzić do znacznego obciążenia serca, zmiany behawioru psa, znacznych spadków wagi i osłabienia. Czy tego właśnie chce właściciel troszczący się o swojego czworonoga? To jeszcze nie wszystko. Odpowiedniej długości szata chroni organizm psa nie tylko przed przegrzaniem i udarem, ale również odbijając promienie słoneczne chroni skórę przed poparzeniem, a nawet rakiem skóry. Ponadto odpowiedniej długości sierść stanowi barierę izolującą skórę psa przed dotkliwym pokąsaniem przez różnorodne insekty oraz niweluje możliwość jej uszkodzenia wynikającą chociażby z kontaktu psa z różnorodnymi powierzchniami, obiektami i innymi zwierzętami, a także podczas zwykłego drapania, lizania czy iskania (otarcia, zadrapania, skaleczenia, "hot spot", pseudokaletki, modzele, rany powstałe przez ugryzienie).

 

Rozważając golenie sierści dwuwarstwowej należy jeszcze zwrócić uwagę na to jak ono wpłynie na jakość i funkcjonalność samej okrywy włosowej, która po takim goleniu odrośnie. W tym miejscu należy również podkreślić, że okrywa włosowa odrasta w określonym tempie. U CTR-a odrost włosa do pożądanej długości zajmie około 12 miesięcy!!! (około 6 miesięcy na korpusie i do 12 miesięcy na głowie oraz kończynach). Jeśli zatem ktoś planuje powrót swojego czworonoga na ring trzeba to wziąć pod uwagę. Ponadto zgolenie psa na przysłowiowego rekruta jest tak naprawdę działaniem rozwiązującym "problem z długim włosem" tylko na jakiś czas, bo sierść odrasta.

 

Niestety, proces odrostu zaczyna się od wzrostu podszerstka, który z natury budują krótkie, miękkie, gęste i zlokalizowane tuż przy skórze włoski. W pierwszej fazie odrastania okrywy włosowej to podszerstek dominuje nad włosem okrywowym całkowicie zmieniając strukturę i funkcjonalność okrywy włosowej.

 

Brak izolacji odbijającej promienie słoneczne w postaci długich włosów okrywowych oraz niemożność stroszenia włosa okrywowego (jest zbyt krótki i zdominowany przez podszerstek) sprawia, że cyrkulacja powietrza jest zaburzona, a podszerstek działa jak termofor grzewczy, który akumuluje ciepło i utrudnia jego oddawanie na zewnątrz!

 

To jeszcze nie wszystko. Odrastająca okrywa włosowa zmienia też swoją barwę i strukturę. W pierwszej fazie odrastania dominujący podszerstek jest z natury jaśniejszy i pozbawiony blasku. Pies może wyglądać, jakby brakowało mu pigmentu. Z natury podszerstek jest też miększy od włosa okrywowego i przez to podatniejszy na kołtunienie, co u wielu ras podlegających trymowaniu uniemożliwia wykonanie tego zabiegu przez wiele miesięcy. Z kolei brak trymowania zaburza prawidłowy wzrost włosa okrywowego, który może być opóźniony, a nawet skutecznie uniemożliwiony! Odrastająca po goleniu sierść staje się również bardziej podatna na zawilgocenie (brak włosów okrywowych w pierwszej fazie odrastania sierści jest równoznaczne z brakiem wodoodporności), filcowanie i łatwiej też wplątują się w nią różnorodne zanieczyszczenia. Zmienione i zaburzone środowisko sprzyja także infekcjom skóry.

 

Może się również tak zdarzyć, że ku zaskoczeniu właściciela, sierść zacznie owszem odrastać, ale dość nierównomiernie. Podczas, gdy podszerstek będzie całkiem nieźle rósł, tak włos okrywowy może, ale wcale nie musi na całej powierzchni skóry odrosnąć. Daje to w rezultacie opłakany efekt, a pies wygląda jakby jego okrywa włosowa została "zjedzona" przez mole.

 

Alternatywa dla krótkiego ostrza

 

Zamiast strzyc psa na rekruta warto zastanowić, się co można zrobić, aby w upalne dni mógł on w miarę komfortowo przetrwać. Po pierwsze najistotniejsza jest systematyczna pielęgnacja. W przypadku CTR-a polegać ona będzie na regularnych kąpielach, czesaniu i wyczesywaniu martwego włosa oraz strzyżeniu okrywy włosowej zgodnie ze wzorcem. Zaniedbana, brudna i skołtuniona sierść z pewnością nie spełni swojej podstawowej funkcji termoizolacyjnej, a dodatkowo jeszcze może przyczynić się do odparzenia skóry i różnorodnych jej chorób.

 

Czesanie, strzyżenie wg wzorca, kąpiele

Zabieg czesania i szczotkowania będzie o wiele bardziej przyjemniejszy dla obydwu stron, jeśli będzie przeprowadzany dokładnie i regularnie przy użyciu odpowiednich narzędzi. Do czesania długiego CTR-owego włosa najlepiej nadaje się metalowy grzebień o szerokim rozstawie zębów (koniecznie tempo zakończonych, a do szczotkowania indywidualnie dobrana do rodzaju i gęstości włosa danego egzemplarza owalna szczotka o długich metalowych pinach, które koniecznie muszą być na końcach zaokrąglone, co zminimalizuje ryzyko niezamierzonego podrapania psa. Ponadto, ze względu na wymogi naszej rasy, szczotka tego typu musi być duża i musi posiadać stosunkowo długie piny. Szczotka owalna pozwala rozplątać i rozczesać drobne kołtuny i zbitą sierść oraz może również służyć do układania sierści. Przydać się również może szczotka "pudlówka", która służy do ogólnego szczotkowania włosa, usuwania podszerstka i kołtunów, a ponadto może być stosowana do modelowania i puszenia włosa oraz grzebień o nieco gęściejszym rozstawie zębów (tempo zakończone końcówki zębów), którym będzie można sczesać pozostałości po ewentualnych kołtunach.

 

Włos, a już z pewnością ten zaniedbany, nigdy nie powinien być czesany lub szczotkowany na sucho. Włos należy lekko zwilżyć jedynym z dostępnych na rynku preparatów przeznaczonych do rozczesywania sierści (ale uwaga! nie należy przesadzać z ilością nanoszonego na włos środka, bo włos mokry zwyczajnie lepi się do narzędzi i zamiast poddawać się czesaniu, stawia opór i wówczas można go w bardzo prosty sposób uszkodzić). Rynek kosmetyczny przeznaczony dla psów oferuje bardzo szeroki wybór preparatów tego typu głównie w formie łatwych do stosowania mgiełek natryskowych.

 

Stanowczo dużo uwagi w naszej rasie poświęca się nadmiarowi podszerstka. U dorosłych psów zaniedbania w obrębie zapuszczonego podszerstka doprowadzają do jego przerośnięcia i zdominowania włosa okrywowego. W przypadku psów typu "pet class", jak i "show class" zbyt duża ilość podszerstka, to także prosta droga do szybszego kołtunienia się sierści. Dla psów wystawowych utrzymanie szaty w odpowiedniej kondycji ma również strategiczne znaczenie, bowiem bardzo często okrywa traci twardość, swój blask i odpowiednie wybarwienie. Ponadto w dotyku szata z nadmiarem podszerstka staje się puchowa, waciana i strukturą zaczyna przypominać włos rozczesanego pudla - jednym zdaniem pisząc: nabiera niestandardowych właściwości. I to praktycznie przede wszystkim w przypadku zwierząt "show class" stosuje się różne techniki i narzędzia pozwalające na pozbycie się nadprogramowego podszerstka i martwego włosa okrywowego. Metod na walkę z nadprogramowym podszerstkiem, martwym włosem i utrzymaniem twardości włosa jest kilka.

 

Współcześnie toczą się spory nad tym czy czarny terier rosyjski powinien być poddawany klasycznemu zabiegowi trymowania czy też nie. W zasadzie taki zabieg (i to tylko na linii górnej od szyi poprzez kłąb do zadu) może być przeprowadzony u osobników obdarzonych wzorcowym włosem (twardy, szorstki włos okrywowy o odpowiednim załamaniu i miękki podszerstek), ponieważ wytrymowanie (w dosłownym rozumieniu tego słowa) miękkiego włosa okrywowego lub miękkiego włosa okrywowego o nadmiernym skręcie jest po prostu bardzo, bardzo trudne, a czasami niewykonalne i mało komfortowe dla samego psa. Sam zabieg trymowania - o ile będzie wykonany umiejętnie - jest całkowicie bezbolesny dla psa i najprościej rzecz ujmując polega na usunięciu martwego włosa przy użyciu odpowiednich narzędzi. Więcej na temat trymowania TUTAJ.

 

U CTR-ów borykających się ze zbyt dużym bogactwem podszerstka, zamiast klasycznego trymowania, bardzo często zabieg czesania i szczotkowania wzmacnia się mechanicznym usuwaniem nadmiaru podszerstka i/lub martwych włosów okrywowych przy użyciu odpowiednio skonstruowanych do tego narzędzi tj. furminatorów i/lub trymerów poprzecznych (hakowych). Praca tymi narzędziami jest o wiele mniej skomplikowana, niż klasyczne trymowanie i w zasadzie może być przeprowadzona w salonie groomerskim, jak i w domowym zaciszu przez samego właściciela psa. Oczywiście kluczem do sukcesu będzie prawidłowe dobranie narzędzia, które podoła temu zadaniu i będzie wybrane zgodnie z potrzebami danego egzemplarza (decyduje grubość, długość i gęstość włosa).Więcej o pielęgnacji CTR-a: czesaniu, szczotkowaniu, usuwaniu podszerstka, trymowaniu, kąpieli i suszeniu oraz odpowiednich narzędziach TUTAJ.

 

Zabezpieczenie przed upałem

Należy zdawać sobie sprawę z faktu, że nawet najstaranniejsza pielęgnacja okrywy włosowej podczas dużego upału nie uchroni psa przed przegrzaniem, ponieważ ciepło mimo wszystko będzie kumulować się w organizmie, a mechanizmy uwalniające je do otoczenia z pewnością będą niewystarczające i zbyt mało efektywne, dlatego też należy pamiętać, aby w trakcie upałów podjąć pewne kroki, które pomogą przetrwać psu ten mało komfortowy dla niego okres.

  • pies powinien mieć stały dostęp do świeżej, czystej i chłodnej wody;

  • aktywność psa należy ograniczyć do minimum;

  • mało forsujące spacery najlepiej jest planować wczesnym rankiem i późnym wieczorem;

  • pies powinien mieć dostęp do zacienionego i chłodnego legowiska;

  • w trakcie upałów warto serwować psu chłodne przekąski;

  • w upalne dni można zorganizować psu ochłodę w wodzie (kąpiel) ewentualnie co jakiś czas spryskać go wodą;

  • latem można też wykorzystać różnorodne gadżety (kamizelka chłodząca, mata chłodząca, klimatyzacja, wiatrak pokojowy).

 stały dostęp do chłodnej wody pitnej to latem podstawa

   

 letni spacer w zacienionym terenie

   

 parasol - skuteczna ochrona CTR-a przed palącym słońcem

   
 wodne szaleństwa - połączenie przyjemnego z pożytecznym
   

Więcej na temat postępowania z psem w trakcie upałów w oddzielnym artykule TUTAJ.

 

Kiedy nie ma wyjścia...

 

W powyższym artykule zmieściliśmy kilka argumentów przemawiających za tym, że psa długowłosego o podwójnej szacie stanowczo NIE NALEŻY GOLIĆ MASZYNKĄ DO SAMEJ SKÓRY! Nie mniej jednak w życiu zdarzają się takie sytuacje, które nie dają nam większego wyboru i po maszynkę trzeba sięgnąć.

 

Do takich wyjątków zaliczamy przede wszystkim przygotowanie psa do operacji lub innego zabiegu leczniczego, które wymagają ogolenia sierści w celu odsłonięcia określonej powierzchni skóry.

 

Zastosowanie maszynki i radykalne skrócenie sierści przy jej pomocy będzie również zasadne u wszystkich tych zwierząt, których okrywa włosowa znajduje się w bardzo złej kondycji (filc, dredy, kołtuny) i przy zastosowaniu tradycyjnych metod (czesanie, wyczesywanie, kąpiel, strzyżenie) przywrócenie jej do pożądanego stanu nie jest możliwe lub wiąże się z bardzo dużym dyskomfortem dla psa.

 

Użycie maszynki wskazane może być również u tych psów, które posiadają na ciele liczne rany wymagające stosownego zabezpieczenia.

 

Warunkowo higieniczne strzyżenia przy użyciu maszynki można również zaakceptować u zwierząt bardzo starych, które źle znoszą zabiegi pielęgnacyjne, psów chorych, których kondycja fizyczna nie pozwala na przeprowadzanie częstych zabiegów pielęgnacyjnych oraz u suk ciężarnych i karmiących, u których pielęgnacja, a przede wszystkim utrzymanie wysokiej higieny w okresie ciąży i karmienia przy gęstej i długiej szacie może być znacznie utrudnione.

 

Jeśli z jakiegoś powodu właściciel psa zdecyduje się ogolić psa, to wykonanie takiej usługi powinien powierzyć profesjonaliście. Samowolne strzyżenie psa maszynką bez żadnego przygotowania i umiejętności może zakończyć się dla niego bardzo źle. Jednocześnie powinien on wdrożyć w życie pewne środki ostrożności, które do momentu odrośnięcia okrywy włosowej zapewnią psu komfortowe warunki życia. Psa przede wszystkim należy chronić latem przed przegrzaniem, zimą przed wychłodzeniem, a w deszczowe dni przed przemoczeniem.

 

Redakcja Portalu "Świat Czarnego Teriera"

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768